Cowan River Hike

Ondertussen zijn we alweer bijna twee weken thuis na onze kerst en nieuwjaarstrip in Nederland. Hoog tijd voor een wandeling. Al was het maar om Eva's nieuwe hike schoenen (van het Kompas in Heerhugowaard) uit te proberen op de Sydney bushwalk trails. Ze deden het prima, Eva stond een stuk rechter op haar zolen en gleed niet meer uit (zie foto). Het weer was wat wisselvallig geweest, maar de prognose voor zondag was goed. Dus wij vertrokken met de trein naar Kuringai-Chase National Park, zo'n 45 minuten ten noorden van Wollstonecraft. De wandeling (iets meer dan 10 km) daalt van het treinstation af door een gumtree bos naar de Cowan river, waar dagjesmensen zich tijdens de zomerweekenden lekker vermaken op het water. Sommigen met veel te dure jachten, anderen met kano's. Wij hebben verschillende baaitjes langs de rivier verkend en ook nog wat leuke diersoorten gezien. Een niet-giftige diamant python (lag keurig opgerold te slapen, maar werd even wakker om ons gedag te zeggen) en een monitor lizard (Jelger, wat is het precies?) die aan het vervellen was (zie bij zijn achterpoten) en toen-ie ons zag maar een boom in klom. Net voordat we weer terug naar het treinstation klommen kwamen we nog langs de restanten van een boothuis en huis van Eduard Windybank die hier begin 20e eeuw leefde met zijn vrouw en zeven kinderen (zie foto met Jorrit).

Kookaburra a.k.a. Monkey Bird

Vanmorgen eindelijk een goede foto van onze buurt-kookaburra kunnen schieten toen-ie weer eens in onze boom ging zitten. De grootste ijsvogelsoort, die geen vis maar hagedissen, slangen en muizen eet. En bij Macquarie University zelfs Eva's sandwich uit haar handen sloeg (hij kwam uit een dode hoek van rechts aanvliegen) terwijl ze een hap aan 't nemen was. De avocado viel wel wat tegen (al probeerde hij die ook 'dood' te slaan). Hier in de buurt worden we regelmatig vermaakt met (en gewekt door) z'n fantastische gezang. Door vrienden van vrienden 'monkey bird' genoemd. Zie en luister het filmpje hieronder! (Er staan heel wat filmpjes met kookaburra's online, maar deze klinkt net zo als de exemplaren die hier rondvliegen.) Noot voor Jan: als "trained professional" verwachten we dat je 'm binnenkort ook aan 't lachen maakt!

Pittenkeuring buurtcomité

Vandaag hadden we pittenkeuring van buurtcomité 'De Hongerige Lorikeet'. Nog niet eerder zoveel lorikeets tegelijk gezien. Op het hoogtepunt waren er vijftien lorikeets in totaal, die allemaal een paar zonnebloempitten gekeurd hebben. Vele snavels maken licht werk. Het is maar goed dat we een 3-kilo zak hebben :-)

Pas op voor de "drop bear"

We waren al een beetje op de hoogte wat betreft alle 'deadly animals' in Australië, maar sinds gisteren kunnen we niet meer rustig over straat zonder omhoog te kijken. Er schijnen hier zogenaamde 'drop bears' te zitten die van boven aanvallen: "unusually large, vicious, carnivorous koalas that inhabit treetops and attack their prey by dropping onto their heads from above." Nu leken de koala's die wij gezien hebben niet zo gevaarlijk, maar onderstaande foto uit Taronga Zoo brengt ons aan 't twijfelen.

Zonnende Zeeleeuwen

De kust rondom Kaikoura was vergeven van de New Zealand Fur Seals. Vlak voor het stadje troffen we al een rustplaats aan met een creche jonge zeeleeuwtjes. Tijdens onze wandeling iets voorbij Kaikoura kwamen we nog een paar verdwaalde exemplaren tegen die lekker lagen te zonnen; moe van de jacht en volgegeten met (inkt)vis. De uitgevloerde vetzak hieronder lag zo diep te dromen dat Jorrit er zo naar toe kon sluipen om 'm rustig te fotograferen.

Kea's op de Avalanche Peak

Boven op de Avalanche Peak werden we verwelkomd door enkele Kea's: een soort papagaai die alleen in de alpen van het Zuidereiland voorkomt. We waren in het visitor center al gewaarschuwd voor deze nieuwsgierige en ondeugende vogels. Kea's schijnen het leuk te vinden om geparkeerde auto's, backpacks, tenten, etc. grondig te inspecteren en waar mogelijk uit elkaar te halen. Hun bijnaam: "the clown of the mountains". De Kea's die wij tegenkwamen deden hun naam eer aan. Eenmaal boven hadden we onze rugtassen afgedaan om even rustig te kunnen zitten en foto's te nemen van het uitzicht, maar we moesten ze goed in de gaten houden omdat een tweetal Kea's zeer geïnteresseerd om ons heen huppelde. Wij waren niet zo interessant, hooguit lastig, maar onze rugzakken zagen er toch wel heel aantrekkelijk uit ;-) Erg grappige vogels. Op de onderstaande foto's zijn ze mooi te zien.

Eva jaagt op Huntsmannen @ MACCS

Kijk het is natuurlijk altijd mooi als andere mensen verhalen over  je schrijven. Dat scheelt weer tijd en het is ook wel eens mooi de situatie vanuit andermans perspectief te ervaren (of 'belezen' als we het op blog niveau houden). Ik weet alleen nog niet of ik zo content ben met de beschrijving 'Struise Hollandse'. Krijg dan toch Karin Bloemen visioenen. Maar goed, als je het zelf niet schrijft, heb je ook niet alles in de hand.

Lorikeet interacties

De lorikeets hier in de buurt komen nog altijd met enige regelmaat langs. We kunnen ze ondertussen aardig uit elkaar houden. Eentje is omgedoopt tot "geef poot" en een andere komt soms zelfs op mij zitten. Ze vinden onze gasten ook leuk, zolang er maar eten is.

De koekkoek is gevlogen

Het lijkt erop dat ons koekkoeksjongs uitgevlogen is. Geen constant aanhoudend geschreeuw meer vanaf 6 uur 's morgens tot nadat we naar ons werk vertrekken. Geen gejank meer vanaf 3 uur 's middags tot in de avond. Waarschijnlijk is-ie op weg naar Indonesië. Lekker ver weg. Eindelijk rust.

Het schreeuwende koekkoeksjong

Een week of twee geleden hoorden we voor het eerst een luidkeels geschreeuw en geklaag. In eerste instantie dachten we dat onze overburen een nieuwe baby hadden, maar toen we de op oudejaarsdag de overburen samen met hun gasten naar de boom zagen kijken waar het geluid uitkwam begonnen we te snappen dat het een vogel moest zijn. Niet bepaald een gouden keeltje, meer een aanhoudende klaagzang (zie ook de geluidsopnames onderaan deze post!), maar verder hadden we er nog niet veel achter gezocht.

Ondertussen vliegt-ie een beetje door de buurt en konden we hem beter bestuderen. Zodoende kwamen we  er achter dat het een koekkoeksjong is. Jorrit zag 'm net gevoed worden door z'n ouders, Australische eksters (black-eyed magpies), die ruim een kop kleiner bleken dan het luidkeels schreeuwde jong. Met behulp van een mugshot en wat Googelen werd snel duidelijk dat de verdachte een channel-billed cuckoo moest zijn, de grootste koekkoeksoort die er is. Op onze foto is de afmeting van beest niet heel goed te zien, maar  de volgende fotoserie van een vergelijkbaar examplaar geeft briljant weer waar we hier mee te maken hebben.

Momenteel worden we elke ochtend wakker geschreeuwd door dit monster: rond 6 uur 's morgens begint-ie en stopt dan na 10 uur om vervolgens vanaf 3 uur 's middag de rest van de dag ook aardig te keer te gaan. Niet met kleine intervallen, maar een uren-lange aan een stuk aanhoudende stroom herrie. Onze opname van het "I'm hungry, I'm hungry" geroep zegt waarschijnlijk genoeg. En als er dan weer eten gebracht wordt, begint-ie heel druk met z'n vleugels te wapperen en blijkt-ie zowaar nog harder te kunnen schreeuwen: "Feed me. NOW!". En daarna jaagt-ie z'n gastouders weer weg door ze zo'n beetje uit de boom te duwen. Een echt monster dat z'n surrogaatouders helemaal afbeult met z'n continue gekrijs om meer eten.

Cockatoo Photo Shoot

Onze vriendelijke geelkuif buurtkakatoe kwam vandaag weer langs op het balkon voor wat zonnebloempitten en andere vogelzaad. Zo'n camera was in het begin wel erg grappig, maar na een minuutje was-ie eraan gewend en konden we 'm rustig op de foto zetten. Wat erg leuk is aan kakatoes is dat ze hun verenpak helemaal op kunnen zetten en dan in een keer twee keer zo breed lijken. Doen ze vaak nadat ze wat gegeten hebben als een soort blijk van tevredenheid. Moeten we eigenlijk een keer een filmpje van maken. Eva? Op de foto is-ie in rust en zijn alleen de veertjes rond z'n snavel opgezet.

Stok op de weg

Zomaar weer een nieuwe diersoort gevonden. Zat op een onverharde weg. Lastig remmen, maar gelukkig bleef-ie heel stil zitten toen we er met 80 km/u over heen reden. Fotograferen vond-ie ook niet zo eng. Officiele naam: sleepy lizard.

Echidna aan de wandel

Deze schattige Echidna troffen we aan aan de voet van het Constitution Hill (Kangaroo Island) uitkijkpunt. Echidnes lijken een soort kruising tussen egels en stekelvarkens, maar vormen samen het vogelbekdier (de Platypus) een aparte familie van zoogdieren die eieren leggen. De grootste gelijkenis tussen de twee is de snuit. Normaalgesproken zijn Echidnas erg schuw en duiken ze ineen bij het minste geluid of trilling van de grond, maar dit schatje was te druk bezig om zich wat van ons aan te trekken: lekker aan het smikkelen bij de naastgelegen mierenhoop.

Remarkable Rocks en Admirals Arch

Vandaag stonden de Remarkable Rocks en Admirals Arch op het programma. Beide gelegen in het Flinders Chase National Park aan de zuidkust van Kangaroo Island. 's Morgens waren we er al heen gereden, maar was het helemaal bewolkt en besloten we om eerst de noordkust het eiland te verkennen. Het hele eiland lag het grootste deel van de dag in een dik pak wolken. We hadden de hoop op zon al zo'n beetje opgegeven en moesten gezien de tijd toch terug naar het zuiden. Wonder boven wonder leek onderweg de zon precies in het zuiden toch langzaam door te komen. Nog even wat tijd gerekt door naar een wildlife sanctuary te gaan waar een heleboel (wilde) koala's leven op een klein afgeschermd gebiedje. Toen we op het einde van de dag uiteindelijk bij de granietformaties van de remarkable rocks terug waren, was de zon helemaal doorgebroken en stonden ze er goed bij voor enkele foto's.





Na de remarkable rocks zijn we nog snel doorgereden naar de Admirals Arch op de Cape de Couedic, slechts een paar kilometer verderop. Deze natuurlijke rotsboog is onder invloed van het oceaangeweld ontstaan. Als extra attraktie was deze plek ook de basis van een kolonie New Zealand Fur Seals, die we van afstand al konden ruiken. Deze seals zijn drie dagen op zee om tot 400 kilometer zuidelijker te vissen. Moe en volgegeten komen ze daarna weer terug om te rusten. Geweldig gezicht om ze overal te zien liggen en spelen, zoals bijvoorbeeld de twee seals in het water linksonder de rotsboog. Hoe langer we keken hoe meer seals we tussen de rotsen ontdekten. Het exemplaar op de onderste zoekplaatje was uitzonderlijk vet, maar ziet er erg tevreden uit. Succes met het zoeken van de twee andere seals op dezelfde foto ;-)

Goanna Lizard

De goanna lizard of simpelweg goanna is een soort varaan. Dit exemplaar op Kangaroo Island was ruim een halve meter groot, maar ze kunnen tot twee meter worden. Zo groot hebben we ze helaas nog niet gezien.

Onze eerste koala

We hadden natuurlijk al koala's in een aantal wildlife parks gezien, maar nog geen "wilde" (voor zover dat opgaat voor koala's: lekker de hele dag stoned in een boom hangen ...). Toen we aankwamen in Flinder's Chase National Park op Kangaroo Island was het echter meteen al zover; er liep een koala vlak bij het visitor center. Toen ons in de gaten kreeg klom-ie snel een boom in om ons op veilige hoogte in de gaten te houden.

Ontbijt op het balkon

Het is hier een week lang slecht weer geweest (veel regen dankzij La Nina), maar vanmorgen was de zon opeens terug en konden we weer heerlijk buiten zitten. Onze gekleurde en gevleugelde vriendjes hadden dat ook al snel door. We hebben een grote zak zonnebloempitten voor ze gekocht en die lusten ze graag. Ze heten.... lorikeets. We zien regelmatig dezelfde drie paartjes. Ze komen veelal met z'n tweeën tegelijk. Als er meer paartjes zijn betekent dat dat de pitten gedeeld moeten worden en worden mannetjes (?) link. Toen de bomen hier in bloei stonden hebben we een keer elf examplaren tegelijk moeten bedienen. Wat een gekrijs! Maar als het een paartje is, maken ze over het algemeen erg schattige geluiden. Hoor hier de geluidsopnames vlak na aankomst en het zeer tevreden geknaag  op onze zonnebloempitten. 

Update zaterdag 4 december 2010:

We hadden al een tijdje de cockatoo's op het oog, maar het was tot nu toe niet gelukt om deze te lokken. Vandaag wel. Dan gaat het dus hard met de zaden en zonnebloempitten. Het is gelukt om 'm uit m'n hand te laten eten, maar helemaal van harte ging 't niet. (En dat was insgelijks want ik had geen zin om m'n vingers in z'n snavel te krijgen.) Als-ie zich niet op z'n gemak voelt, wordt de gele kuif tevoorschijn getoverd om z'n status te tonen (zie foto). Groot, imposant beest. Niet om mee te spotten.

Kangaroo with Joey in Pouch

Relaxen op de camping bij Diamond Head in Crowdy Bay National Park.

Flying Foxes in Wingham Brush

Onderweg naar Port Macquarie kwamen we langs het natuurpark Wingham Brush waar enkele reusachtige Moreton Bay Fig bomen staan en een van de grootste kolonies Flying Foxes (letterlijk) rondhangt. De grote bomen zijn echt enorm. Flying foxes kenden we al van de Botanic Gardens in Sydney, maar het blijft grappig om ze druk bezig te zien en horen. Eigenlijk moeten ze overdag slapen, maar er is altijd wel een klein opstootje en ze als ze het warm hebben moet er met de vleugels gewapperd worden of een stukje worden gevlogen. Dit filmpje dat ik op YouTube vond, komt precies overeen met wat we gezien hebben.

Thorny Devil

De thorny devil of moloch is een klein stekelig monstertje dat in de Australische woestijn leeft. We hadden 'm al in de reisgids gezien, maar dat we 'm ook daadwerkelijk tegenkwamen was een leuke opsteker. Hij zat lekker te zonnen op het midden van de weg naar Uluru. We reden 'm hard voorbij, maar uit een ooghoek dacht Jorrit iets gezien te hebben. Snel weer terug en ja hoor ... eerst heel voorzicht er naar toe en van afstand foto's nemen omdat-ie wel 's zou kunnen wegrennen, maar hij leek nergens bang van en we hebben 'm rustig kunnen bestuderen. Geen natuurlijke vijanden blijkbaar. Geweldig mooi beest. Uiteindelijk hebben we 'm maar van de weg gejaagd, waarna hij poot voor poot met een rustige tred een het struikgewas inliep. Een paar dagen later hebben we er nog een gezien die veel roder van kleur was, maar zich verder even stoicijns gedroeg.