Vandaag zouden we gaan kayakken in de Marlborough Sounds dat een prachtig fiordengebied, tjokvol met dolfijnen en andere wildlife, zou moeten zijn. We hadden gehoopt op meer moois zoals we de dag ervoor bij Abel Tasman National Park hadden gezien, maar dat bleek iets anders uit te pakken. De route erheen was geheel ontsierd door grootschalige bomenkap. Halverwege zelfs een uitkijkpunt over de haven waar alle bomen verscheept werden. Je zou bijna denken dat ze er trots op zijn. Eenmaal bij het centraal gelegen stadje Picton aangekomen bleken de opties om te kayakken zeer beperkt en er met name op gericht om makkelijk geld te verdienen. We besloten om terug te rijden om het aan de andere kant van het gebied bij Okiwi Bay te proberen, maar helaas was het landschap daar ook verpest. Toch maar doorgereden om onze slaapplaats te bereiken. De volgende dag begon het te regenen, dus besloten we om snel door te rijden naar Kaikoura. 
Na deze ervaring waren we niet verbaasd om tijdens de koffie een artikel in de krant aan te treffen met als titel "New Zealand named deforestation 'hot spot'". (Volg de link om het artikel online te lezen of klik op de foto om de 'papieren versie' te zien.) Nieuw Zeeland wordt hier genoemd in de top 10 van grote bomenvernietigers. Of dat wel of niet waar is laten we maar even in het midden, maar de stukken die wij rondom Picton en de Queen Charlotte Sound gezien hebben, zijn inderdaad grondig verpest en kun je veilig overslaan.P.S. De Marlborough Sounds zijn vast de moeite waard, maar het lijkt erop dat je er wat meer moeite voor moet doen dan voor andere stukken van Nieuw Zeeland. Of op een van de kant en klare toeristenboten stappen en er het beste van hopen. Als je toch nog besluit om deze kant op te gaan, overweeg dan het Hopewell hostel te boeken. Dit hostel staat erg goed aangeschreven. Lastig te bereiken, maar daarom waarschijnlijk een van de plekken die nog wel de moeite waard is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten